Homepage Pequenita Projecten Steun Pequenita Benefietdiner vijf jaar Pequenita |
Verslag actie waterput voor Goroubi
Op 31 maart 2006 stuurde Wilde Ganzen een fondsenwervingsovereenkomst aan de voorzitter van Stichting Pequenita, die van plan was geld voor een waterput in Niger in te zamelen. Hoe slaagde Pequenita erin om in vier maanden het afgesproken bedrag van € 7.212,68 bij elkaar te krijgen? In juni 2005 is Stichting Pequenita opgericht met het doel de onafhankelijkheid van vrouwen in ontwikkelingslanden met name in Suriname, Niger en Zuid-Afrika te bevorderen via kleinschalige projecten. De oprichter en voorzitter, Trudie Betlem, vond dat zij nu zij zestig werd en ‘alles’ heeft, geld kon steken in een stichting om het leven van anderen te verbeteren en begreep dat zij dit het beste via vrouwen kon doen. ‘Investeren in vrouwen komt de ontwikkeling van het hele land ten goede, zodat uiteindelijk het leven van iedereen er beter op wordt’. Met deze uitspraak haalde het UNFPA, het bevolkingsfonds van de Verenigde Naties, in 2005 alle kranten.
Eerst familie en vrienden
|  |
Het Pequenita-bestuur bestaat uit drie personen. We begonnen met het benaderen van familie, vrienden en kennissen om het bedrag dat Betlem voor de stichting beschikbaar had, aan te vullen. Bestuurslid Robin Middel zette samen met het bedrijf Ctjies vrij snel een mooie website op, handig om naar te verwijzen: www.pequenita.nl. Binnen een half jaar kon Pequenita twee aanvragen honoreren: een cassaveraspmolen werd geschonken aan een vrouwengroep in het marron-dorp Moi Taki, Suriname en een graanbank aan het dorpje Goroubi in het zuiden van Niger. Hier wonen voornamelijk Toeareg en Zarma, gevlucht uit het noorden vanwege de droogte. De bedoeling is dat de vrouwen het geld dat ze verdienen met de verkoop van de geraspte cassave en het graan, kunnen investeren, dat het een voortrollende golf van inkomsten wordt. We besloten voorlopig zelf het heft in eigen hand te houden, wel eventueel samen te werken met andere clubs. Toen we (Betlem en Wesselink) in februari 2006 op eigen kosten gingen kijken hoe de graanbank in Goroubi functioneerde en gesprekken voerden met de mensen daar, bleek er een groot probleem te zijn. De dorpelingen gebruiken het water uit de vervuilde rivier de Goroubi, waardoor veel diarree met soms de dood tot gevolg voorkomt. Plannen voor een waterput waren er, alleen het geld ontbrak. De bewoners hadden al een bijdrage via de lokale organisatie Tin-Hinan in Niamey beschikbaar.
Waterput met Wilde Ganzen
Hoewel het geen kleinschalig project was, besloten we toch met de put te helpen, omdat water een primaire levensbehoefte is. Gelukkig was Wilde Ganzen bereid om mee te doen, zij zouden het bedrag aanvullen tot de benodigde € 11.158,--. Het was een behoorlijke uitdaging voor onze kleine stichting. We begonnen benefietdineetjes te houden, waarbij we de video die we in Niger maakten, vertoonden en informatie gaven. Ook konden onze gasten een keus maken uit leren tasjes, sandalen, lappen stof, souvenirs en sieraden uit Niger, die we voor de verkoop hadden uitgestald. Zo liepen de eerste euro’s voor de waterput binnen.
Rommelmarkten en buurthuizen
|  |
Tijdens een buurtfeest in mijn Amsterdamse wijk richtte ik een standje in met koopwaar. Kaarten die we hadden laten drukken met de afbeeldingen van vrouwen uit Niger, deden het daar goed en zo maakten we meteen reclame voor de stichting door de tekst achterop de kaarten. Op rommelmarkten in IJmuiden, Wijk aan Zee, Callantsoog, St. Maartenszee, Leiderdorp en Anna Paulowna verkochten we spullen die bij ons op zolder of in de kelder stonden. Familie en vrienden gaven ons ook koopwaar, vaak leuke dingen zoals grammofoonplaten, cd’s, boeken, huishoudelijke zaken etc. Na afloop gingen we vaak met meer weg dan waarmee we kwamen omdat we van andere standhouders weer “nieuwe” koopwaar kregen voor een volgende rommelmarkt. De posters van Wilde Ganzen hielpen enorm om hen en het publiek opmerkzaam te maken op onze stand voor het goede doel.We maakten afspraken met huizen voor ouderen om er een paar uur een ‘winkeltje’ te houden met informatie over onze stichting. De senioren waren allemaal bekend met Wilde Ganzen. Meestal stonden we een uur of twee in de gezamenlijke koffieruimte, waarbij we meer geld ophaalden dan met een hele dag op de rommelmarkt. De senioren blijken een dikkere portemonnee te hebben of een genereuzer uitgavepatroon. Ze waren vaak gecharmeerd van de mooie kettingen en souvenirs uit Afrika.
Publiciteit
De nieuwsbrieven en mails naar bekenden leverden een heel aardig resultaat van bijdragen op. Inmiddels hadden we aan een aantal grote bedrijven, banken en organisaties gevraagd om ons te sponsoren. De Rotary’s, Lions en drinkwaterbedrijven lieten het helaas afweten, maar Betlem werd bij de ABNAMRO als held voorgedragen. In het districtskantoor Beverwijk werd zij op 31 mei gehuldigd omdat zij zich als particulier verdienstelijk maakt voor de samenleving. Een bijdrage van € 250,- kwam daarmee van de bank beschikbaar voor de waterput. Er verscheen een aardig artikel in de Beverwijker Courant over. Al eerder had een lokale krant Betlem geïnterviewd, het resultaat van onze inspanningen voor meer bekendheid.
Benefietfeest één jaar Pequenita
Klap op de vuurpijl was het feest dat we op 14 juli in strandrestaurant La Maranda in IJmuiden organiseerden en waar 130 gasten kwamen. Met twee benefietoptredens en een Surinaamse band die veel dansers op de vloer wist te krijgen. Ook was er een veiling van enkele kunstwerken. De toegangsprijs was € 12,50, waarvoor de gasten een drankje en een lot kregen (er werden nog 296 extra loten verkocht). De prijzen voor de loterij hadden we gekregen door bij winkels en bedrijven te lobbyen. Ook familie en vrienden stelden er een aantal ter beschikking. Op het feest kregen we de verrassende mededeling dat een echtpaar dat jaren in Niger heeft gewoond, € 500,- wilde schenken. De opbrengst van die ene avond was daarmee meer dan € 2.000,- geworden. Simpel gezegd, wij kregen het bedrag bij elkaar door verschillende dingen te bedenken, ze uit te voeren, soms vele malen en alles bij elkaar op te tellen.
Eerste stappen naar de waterput
Nadat de fondsen voor de waterput bijeen waren gebracht, is in Goroubi de eerste schep de grond ingegaan. Om kosten te besparen werd het eerste gedeelte van de waterput met de hand gegraven, waarna een speciale machine het zware werk zal voltooien. Nadat de waterput is geslagen, hoeven de vrouwen niet meer urenlang hun water uit de verderop gelegen rivier te halen en zal de gezondheid van de jonge kinderen, die afhankelijk zijn van de kwaliteit van het water, aanzienlijk verbeteren. Een groep met Franse bezoekers aan Goroubi wist ons foto's toe te sturen van de werkzaamheden aan de put. Het eerste resultaat van alle inspanningen is eindelijk zichtbaar. Begin maart 2007 werd het bericht gestuurd dat er water uit de put kan worden gewonnen. Na bijna een jaar van acties is het project afgerond!
Andere projecten in Niger
|
