De winnende persfoto van World Press Photo 2005 toont ellende in Niger. Het handje van een ondervoed, bijna dood kind klemt zich om de mond van de moeder. Niger hoort tot de drie armste landen van de wereld. Maar er zijn initiatieven om het leven voor de bevolking te verbeteren. Vorig jaar startte de 31-jarige Habsou Aboubacar de stichting Tin-Hinan, genoemd naar de ‘oermoeder’ van de Toeareg. In de hoofdstad Niamey probeert zij met haar winkeltje met (zilveren) sieraden, tasjes van leer en geverfde stoffen en kleding een inkomen te verwerven waarmee een aantal vrouwen in staat wordt gesteld hun familie te onderhouden. Behalve de gemiddeld vijf kinderen die een vrouw heeft, profiteren ook vaak ouders, soms een tante, oom, neef of nicht van haar inkomsten. Naast het winkeltje is een ruimte waar aan een lange tafel twintig vrouwen gealfabetiseerd worden, terwijl peuters op rieten matten zijn neergelegd. Op de binnenplaats zit een aantal dames in traditionele kledij op de grond leer te bewerken tot fraaie tasjes, waaronder turkooise tabakszakjes met flonkerende knopjes en lange franjes. Wanneer de vrouwen blij zijn, uiten ze dat door een spontane uitbarsting van zang en dans, waarbij creativiteit een belangrijke rol speelt.

Tachtig kilometer ten zuiden van Niamey ligt het dorpje Goroubi. Het initiatief om daar een ‘banque cérealiere’ (graanbank) op te richten komt van de dorpelingen. Met de slechte herinnering aan de droogteperiode van vorig jaar waarin honger duizenden kinderen en volwassenen velde, willen zij de volgende periode van droogte vóór zijn. De bewoners van Goroubi, voornamelijk Toeareg en Zarma, bedreven vroeger veeteelt in de regio Agadez. Een aantal jaren geleden verloren zij hun vee door de droogte en zijn ze naar het zuiden gevlucht, waar ze zijn overgestapt op landbouw. Habsou Aboubacar diende vanuit Tin-Hinan bij de Nederlandse stichting Pequenita een verzoek in om een graanbank te helpen financieren als buffer in de periode van droogte tot de volgende oogst.

De mannen van het dorp bouwden de bank, die nu vol ligt met zakken gierst. Dit betekent dat de dorpelingen als de droogte periode (mei tot september) komt en de opbrengst van hun oogst vermindert, zich niet hoeven te verhuren aan landeigenaren. Ze kunnen hun eigen landjes blijven verzorgen tot die een volgende oogst opleveren in de wetenschap dat er voor dat moment voldoende voedsel is. Ze betalen een kleine vergoeding als ze producten uit de graanbank kopen. Met dat geld kan volgend jaar de voorraad worden aangevuld als de prijzen laag zijn. Na de graanbank heeft schoon water prioriteit. De rivier de Goroubi waar nu het drinkwater uit wordt gehaald, is vervuild. Ziekten als diarree komen daardoor veel voor. Habsou Aboubacar zet zich daarom in voor de bouw van een waterput in Goroubi. Het zal haar lukken. Pequenita heeft inmiddels in overleg met Wilde Ganzen besloten dat zij de financiering van de put voor haar rekening zal nemen. Dankzij de initiatieven van deze jonge vrouw wordt de stap naar een humaner leven en zelfstandigheid in dit arme land gezet.

De 63 meter diepe waterput heeft een positieve bijdrage geleverd aan de gezondheid van de dorpelingen. Er komt geen buikpijn meer voor, zoals voorheen na het drinken van vuil water uit de rivier. Het lijkt dat de waterput ook invloed heeft gehad op het teruglopen van de kindersterfte. Een goede beveiliging op de put is inmiddels aangebracht in overleg met Wilde Ganzen, zodat er geen ongelukken met kinderen of loslopende dieren gebeuren. De laatste € 500.-- beschikbaar voor dit project - zijn hiertoe aangewend.